Skip navigation
9

Hans Jan van Dongen Blogger

‘Vraag geen medelijden, maar creëer respect’

Geplaatst door Hans Jan van Dongen | October 04, 2018

​Toen Hans van Dongen nét een prothese had, vond hij het lastig om die aan de buitenwereld te tonen. Vandaag de dag loopt hij er nog steeds niet mee te koop, maar hij laat zich er ook zeker niet door beperken.

"Ik herinner me het moment nog goed, waarop ik voor het eerst een korte broek droeg en iedereen mijn prothese kon zien", vertelt Hans. "Het was op de golfbaan. Er liepen meer gasten in korte broek, en ik dacht: 'Als ik het hier niet doe, doe ik het nergens'. Het was best een stap, want ik vond mijn prothese niet iets om te showen. Ja, de techniek is razend knap, maar mooi? Nee. Ik wilde er liever niet mee over straat."

 

Priemende blikken

"In het begin verstopte ik mijn been in lange broeken. Liefst dikke, geen pantalons dus, want met wat tegenwind zou je daarin alsnog de contouren van de prothese zien. Ik wilde gewoon de blikken in mijn rug niet voelen. Aan de andere kant: die blikken hebben me er niet van weerhouden om uiteindelijk toch de stap te zetten. Het is nu eenmaal zo: ik heb een kunstbeen. Ik schreeuw het nog steeds niet van de daken, maar ik laat me er ook zeker niet door beperken. Sterker nog, ik loop graag in korte broek. Zeker in mijn eigen sociale omgeving, waar iedereen me kent mét prothese."

 

IJdel persoon

"Toch geef ik eerlijk toe dat ik een ijdel persoon ben. Zo draag ik graag een protector, een soort schuimrubberen kuit en scheenbeen, die de contouren heeft van een echt been. Enerzijds ben ik hartstikke trots op mijn prothese, maar de ijdele Hans van Dongen voelt zich toch prettiger als het niet te zichtbaar is."

 

'Je hoeft echt niet als een circusartiest door het leven, maar het is wél belangrijk dat je jezelf blijft uitdagen, iedere keer weer'


Lat steeds hoger

"Ik kan me best voorstellen dat andere prothesegebruikers hun prothese verbergen. Heel belangrijk is de vraag: hebben ze hun prothese zélf geaccepteerd? Want alleen dan kun je de lat voor jezelf steeds weer ietsje hoger leggen. Leren lopen, boodschappen doen, wandelen, fietsen of starten met sporten, je komt uiteindelijk tóch in de openbaarheid. En dus kijken er mensen. Daar zul je mee om moeten gaan. Je hoeft echt niet als een circusartiest door het leven, maar het is wél belangrijk dat je jezelf blijft uitdagen, iedere keer weer. Vraag geen medelijden, maar creëer respect."

 

Begrip en respect

"Soms vragen mensen me wat er met mijn been is, bijvoorbeeld als ze zien dat ik niet soepel een trap op loop. Dat vind ik prima, ik heb liever dat ze vragen dan dat ze me aanstaren. Ik vertel niet altijd meteen mijn hele verhaal, maar ook als ik alleen maar aangeef dat ik een prothese draag, tonen de mensen meestal veel begrip en respect. En ook hier geldt weer: ik ga niets uit de weg. Ik kan ook de lift pakken, dan is het probleem opgelost. Maar dat doe ik niet. Het is mijn leven en ik leef het zoals ik het wil. Mijn prothese hoort bij mij, klaar."


Over de blogger

Mitch Valize

Mitch Valize (1995) is student Bewegingswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar nog meer is hij topsporter: in 2020 neemt de jonge handbiker deel aan de Paralympische Spelen in de Japanse hoofdstad Tokio. Mitch is geboren met een korter linkerbeen. Na de amputatie (2015) verdwenen zijn pijnklachten en functioneert hij beter dan ooit. Op naar goud!

Prothesen: Iceross Seal-In liner met Unity, Pro-Flex XC Torsion

Ton

Bert Pot

Bert Pot (1963) verloor in 2006 zijn linkerhand, toen hij tijdens zijn werk twee walsen wilde schoonmaken. Het eerste wat door zijn hoofd schoot: ‘Als ik maar kan blijven motorrijden’. Dat is gelukt. Bert (getrouwd, twee kinderen) is vandaag de dag een fanatieke huisman en een van de drijvende krachten achter SMvG (Stichting motorrijden met een beperking).

Prothesen: Iceross Upper X, i-limb quantum

Luc

Hans van Dongen

Hans van Dongen (1960) verloor zijn linkerbeen door een noodlottig ongeval in 2006, toen hij op de motor aangereden werd door een auto. Hans heeft anderhalve dag geworsteld met woede en verdriet; toen zette hij resoluut de knop om. Intussen is hij als mens onmiskenbaar rijker dan voorheen, terwijl hij ook fysiek al vele uitdagingen is aangegaan. Met succes!

Prothesen: RHEO KNEE XC, Pro-Flex XC

Richard Kusters

Richard Kusters (1971) werd in 2008 overreden door zijn eigen rijtuig, toen zijn paard op hol sloeg. Na drie jaar revalideren, meerdere operaties en aanhoudende, helse pijnen koos hij voor de amputatie van zijn rechterbeen. Sindsdien gaat hij buitengewoon strijdvaardig en energiek door het leven. Richard woont in Leiderdorp en is getrouwd met zijn jeugdliefde, met wie hij een dochter heeft.

Prothesen: Osseointegratie, RHEO KNEE XC, Pro-Flex XC Torsion

Fleur Jong

Fleur Jong (1995) verloor beide onderbenen en 8 vingerkootjes door een bacteriële bloedinfectie toen ze 17 jaar oud was. Binnen 24 uur zag het leven er ineens heel anders uit, maar gelukkig lacht het leven haar nu niet minder toe. Ze doet aan topsport, studeert en staat stevig in haar vele paar schoenen op haar protheses. "Ik weet niet hoe mijn leven eruit had gezien als dit niet was gebeurd, maar wat ik wel weet is dat ik nu gelukkig ben. Dan doet de rest er niet meer toe. Ik heb een enorm leuk leven!"

Prothesen: Pro Flex XC, Pro Flex Align, Cheetah Xtend, Össur Iceform Sleeves.

Fleur Jong

Marlène van Gansewinkel (1995) is geboren zonder linker onderarm en linker onderbeen, desalniettemin is ze als een normaal kind opgegroeid. Als kind is ze begonnen met voetbal maar na een talenten dag verliefd geworden op atletiek. Tegenwoordig topatlete, student en levensgenieter. ‘ik ging naar de talenten dag toe met het idee dat ik niet gehandicapt genoeg was.. Dat is natuurlijk waanzin maar, zo heb ik mij altijd gevoeld’

Ourders