Skip navigation
9

Richard Kusters Blogger

Sporten is een beloning voor mijn lichaam

Geplaatst door Richard Kusters | June 18, 2018

​Richard Kusters is bezeten van sport en beweging. Natuurlijk, iemand die een been mist en door het leven gaat met een osseointegratie (een prothese die met een metalen pen in het bot is vastgezet), kan lang niet alle sporten beoefenen. Of wel?

"Na de amputatie van mijn rechterbeen ben ik veel intensiever gaan trainen dan voorheen. In mijn optiek moet dat ook wel, want ik mis een flink aantal spieren en ik heb een stevig lichaam te ondersteunen. Ik wilde boven alles blijven lopen en daar past maar één aanpak bij: een sterk lichaam."

 

De knop om

"Ik ga twee, drie keer per week naar de sportschool. In het begin meed ik de zwaardere oefeningen, het lopen met een prothese vond ik op zich al zwaar genoeg. Later ontdekte ik dat het eerder gemakzucht was. Toen heb ik de knop omgezet en ben ik de zwaardere oefeningen juist op gaan zoeken. In het begin had ik spierpijn op plekken waar ik het bestaan niet eens van kende… Maar nu voel ik me na het sporten vooral heel voldaan."

 

'Sommige mensen sporten, zodat ze kunnen blijven eten. Ik sport zodat ik kan blijven lopen'

 

(niet) sporten

"Als ik minder beweeg, of een paar weken 'anders' eet, zoals met Kerstmis of Pasen, merk ik dat meteen. Mijn loop wordt slordiger, er komt meer druk op de prothese. Na een tijdje loop ik scheef en ben ik aan het einde van de dag een stuk vermoeider. Daar schuilt een gevaar in: ik raak sneller uit balans en de kans op struikelen wordt groter."

 

Bourgondiër

"Eerlijk is eerlijk: ik ben een Bourgondiër. Ik zal nooit broodmager en supergespierd zijn. Dat is ook helemaal niet mijn doel. Soms spreek ik mensen in de sportschool, die zeggen: 'Ik sport, zodat ik kan blijven eten'. Zelf heb ik een andere reden: ik sport zodat ik kan blijven lopen."

 

Steile wand klimmen

Naast fitness heb ik ook andere sporten opgepakt. Ik rolstoelbasketbal twee keer per week en hou van steile wand klimmen. In het begin geloofde niemand dat ik dat zou kunnen, maar daar zag ik juist een uitdaging in. Na een tijdje stond ik dus wél mooi boven. En dat was nog niet genoeg. Ik wilde mijn houterige stijl vloeiender maken en zo heb ik de lat steeds hoger gelegd."

 

Vechtkunsten

Voor het ongeluk heb ik op hoog niveau aan vechtkunsten gedaan. Kendo, aikido, karate, pencak silat, noem maar op. Op een gegeven moment was ik de nummer twee van Nederland. Van al die sporten heb ik afscheid moeten nemen, maar ze zijn niet verloren gegaan: bij het rolstoelbasketbal bijvoorbeeld, kan ik nog veel technieken gebruiken. Reactievermogen, lichaamscontrole, balans, snelheid… Ik profiteer er enorm van."

 

Paardrijden

Zelfs mijn passie, paardrijden, beoefen ik weer. Ik rijd zonder prothese, wat in het begin beste wennen was, zowel voor mijn paard als voor mezelf. Natuurlijk ben ik beperkter dan vroeger. Ik kan niet in mijn eentje gaan rijden en ik kan ook niet de duinen in, veel te gevaarlijk. Maar ik focus me op wat ik nog wél kan. Ik doe het op mijn eigen manier, maar ik rij wel!"

 

Sporten met een maatje

"Ook ik heb lang niet altijd zin om te gaan sporten. Soms is het zelfs ronduit verleidelijk om lekker op de bank te ploffen, bijvoorbeeld na een lange werkdag. Dat mag ook. Wat ik dan doe, is een kort rondje door de sportschool maken, of desnoods een rustige wandeling. Vaak ga ik samen met mijn vrouw: we motiveren elkaar. Bewegen met een maatje is een heel goede manier om scherp te blijven."

 

Beloning

"Plezier in het sporten staat voor mij bovenaan, zelfs nog boven het fit blijven. Wat je niet leuk vindt, hou je namelijk nooit lang vol. Ik heb geleerd sporten niet te zien als een verplichting, maar als een beloning voor mijn lichaam. Daardoor heb ik ook op de moeilijke dagen achteraf altijd een goed gevoel."

Over de blogger

Mitch Valize

Mitch Valize (1995) is student Bewegingswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar nog meer is hij topsporter: in 2020 neemt de jonge handbiker deel aan de Paralympische Spelen in de Japanse hoofdstad Tokio. Mitch is geboren met een korter linkerbeen. Na de amputatie (2015) verdwenen zijn pijnklachten en functioneert hij beter dan ooit. Op naar goud!

Prothesen: Iceross Seal-In liner met Unity, Pro-Flex XC Torsion

Ton

Bert Pot

Bert Pot (1963) verloor in 2006 zijn linkerhand, toen hij tijdens zijn werk twee walsen wilde schoonmaken. Het eerste wat door zijn hoofd schoot: ‘Als ik maar kan blijven motorrijden’. Dat is gelukt. Bert (getrouwd, twee kinderen) is vandaag de dag een fanatieke huisman en een van de drijvende krachten achter SMvG (Stichting motorrijden met een beperking).

Prothesen: Iceross Upper X, i-limb quantum

Luc

Hans van Dongen

Hans van Dongen (1960) verloor zijn linkerbeen door een noodlottig ongeval in 2006, toen hij op de motor aangereden werd door een auto. Hans heeft anderhalve dag geworsteld met woede en verdriet; toen zette hij resoluut de knop om. Intussen is hij als mens onmiskenbaar rijker dan voorheen, terwijl hij ook fysiek al vele uitdagingen is aangegaan. Met succes!

Prothesen: RHEO KNEE XC, Pro-Flex XC

Richard Kusters

Richard Kusters (1971) werd in 2008 overreden door zijn eigen rijtuig, toen zijn paard op hol sloeg. Na drie jaar revalideren, meerdere operaties en aanhoudende, helse pijnen koos hij voor de amputatie van zijn rechterbeen. Sindsdien gaat hij buitengewoon strijdvaardig en energiek door het leven. Richard woont in Leiderdorp en is getrouwd met zijn jeugdliefde, met wie hij een dochter heeft.

Prothesen: Osseointegratie, RHEO KNEE XC, Re-Flex Rotate

Ourders