Skip navigation
9

Bert Pot Blogger

‘Motorrijden maakt mijn leven compleet’

Geplaatst door Bert Pot | September 06, 2018

​Dat het leven met een prothese mooi is, bewijzen onze bloggers keer op keer met hun verhalen. Dit keer vroegen we welke geluksmomenten zij in hun leven met prothese meemaken. Bert Pot geeft zijn persoonlijke top-5.

 

# 1. Motorrijden

"Het moment dat ik hoorde dat ik ondanks mijn beperking motor zou kunnen rijden, maakte mijn leven weer compleet. Een waanzinnige passie, die me voor even was afgenomen, kreeg ik terug! Ik ben opgegroeid op de motor, motorrijden geeft me een flinke dosis levenskwaliteit. De vrijheid, het geluk dat ik ervaar als ik rijd, is onbeschrijflijk."

"Ook vandaag de dag krijg ik nog steeds een kriebel in mijn buik als ik weer 'mag'. Mijn vrouw en ik zijn dol op de bergen, inmiddels hebben we alle toppen van Europa op de motor ontdekt. Noorwegen, Engeland, Schotland, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, noem maar op: de bergen zijn ons tweede thuis. Het is geweldig dat we die passie op de motor kunnen beleven."

 

# 2. Eerste prothese

"Mijn letseladvocaat, instrumentmaker en ik hebben anderhalf jaar geknokt voor mijn eerste i-limb. Ik was de eerste Nederlander die hem kreeg, maar wat heeft het een moeite gekost… De verzekeraar stelde dat een goedkoper alternatief, met veel beperktere mogelijkheden, ook wel goed genoeg voor me zou zijn. Ik kan me er nóg kwaad over maken. Wie zijn zij om te bepalen hoe ik het beste functioneer?"

"Mensen verklaarden me voor gek en ook ik heb vaak aan opgeven gedacht, maar uiteindelijk kwam de i-limb er. Ik kan bijna niet in woorden uitdrukken hoe belangrijk dat voor mijn leven is geweest. Met die prothese heb ik een groot deel van mijn zelfstandigheid teruggekregen."

 

# 3. Anderen helpen

"Ik heb het geluk gehad dat ik op de cruciale momenten hulp kreeg van de juiste mensen. Dat geluk heeft niet iedereen. Daarom voel ik het als een verantwoordelijkheid om mijn ervaringen, mijn kennis en mijn adviezen met anderen te delen. Voorlichting geven kan anderen nét dat duwtje in de rug geven dat ze nodig hebben, en bovendien geeft het mij veel energie."

"Het is iedere keer weer geweldig als ik een berichtje krijg van een onbekende, die vertelt dat hij veel heeft gehad aan de verhalen die ik deel. Dat geeft me een heel goed gevoel."

 

'Vroeger beleefde ik het leven als vanzelfsprekend, nu geniet ik veel meer en bewuster van alles wat ik meemaak'

 

# 4. Cybathlon

"Ik heb in 2016 meegedaan aan de Cybathlon in Zwitserland. De cybathlon is een soort Olympische Spelen voor mensen met een beperking, maar dan gericht op alledaagse activiteiten. Het doel is te laten zien wat je allemaal kunt met een beperking. Bestek uit een lade halen, brood snijden, de was ophangen, een lamp vervangen, enzovoorts."

"Uiteraard ging ik voor goud, maar helaas maakte ik in de eerste ronde een domme fout, die me mijn plek in de A-finale kostte. Misschien heeft de ambiance me wel parten gespeeld: de Cybathlon werd gehouden in een ijshockeystadion, voor 15.000 toeschouwers en het werd ook nog eens live op de Zwitserse televisie uitgezonden. Dat is wel anders dan thuis in je schuurtje oefenen… In de B-finale zette ik alsnog de beste tijd neer van alle deelnemers. Of ik zonder de fout had gewonnen? Ik had een goede kans gemaakt. Maar het belangrijkste was dat tijdens de Cybathlon alle beperkingen wegvielen. In 2020 is er een nieuwe editie. Of ik mag deelnemen, weet ik nog niet, maar ik ga hoe dan ook: als deelnemer of als toeschouwer."

 

# 5. Elke dag is een feest

"Ik zie iedere dag als een geschenk, een feestje. Dat maakt iedere activiteit een geluksmoment, simpelweg omdat ik er nog ben en omdat ik het kan. Het beleven van geluksmomenten is sinds het ongeval veranderd. Vroeger beleefde ik het leven als vanzelfsprekend, nu geniet ik veel meer en bewuster van alles wat ik meemaak."

"Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik vroeger niet gelukkig was, maar ik realiseer me heel goed dat ik op die bewuste dag veel meer had kunnen verliezen dan alleen mijn hand. Dat maakt het genieten van alledaagse dingen intenser, ik geniet volop van alle dingen die ik meemaak."

Over de blogger

Mitch Valize

Mitch Valize (1995) is student Bewegingswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar nog meer is hij topsporter: in 2020 neemt de jonge handbiker deel aan de Paralympische Spelen in de Japanse hoofdstad Tokio. Mitch is geboren met een korter linkerbeen. Na de amputatie (2015) verdwenen zijn pijnklachten en functioneert hij beter dan ooit. Op naar goud!

Prothesen: Iceross Seal-In liner met Unity, Pro-Flex XC Torsion

Ton

Bert Pot

Bert Pot (1963) verloor in 2006 zijn linkerhand, toen hij tijdens zijn werk twee walsen wilde schoonmaken. Het eerste wat door zijn hoofd schoot: ‘Als ik maar kan blijven motorrijden’. Dat is gelukt. Bert (getrouwd, twee kinderen) is vandaag de dag een fanatieke huisman en een van de drijvende krachten achter SMvG (Stichting motorrijden met een beperking).

Prothesen: Iceross Upper X, i-limb quantum

Luc

Hans van Dongen

Hans van Dongen (1960) verloor zijn linkerbeen door een noodlottig ongeval in 2006, toen hij op de motor aangereden werd door een auto. Hans heeft anderhalve dag geworsteld met woede en verdriet; toen zette hij resoluut de knop om. Intussen is hij als mens onmiskenbaar rijker dan voorheen, terwijl hij ook fysiek al vele uitdagingen is aangegaan. Met succes!

Prothesen: RHEO KNEE XC, Pro-Flex XC

Richard Kusters

Richard Kusters (1971) werd in 2008 overreden door zijn eigen rijtuig, toen zijn paard op hol sloeg. Na drie jaar revalideren, meerdere operaties en aanhoudende, helse pijnen koos hij voor de amputatie van zijn rechterbeen. Sindsdien gaat hij buitengewoon strijdvaardig en energiek door het leven. Richard woont in Leiderdorp en is getrouwd met zijn jeugdliefde, met wie hij een dochter heeft.

Prothesen: Osseointegratie, RHEO KNEE XC, Re-Flex Rotate

Ourders