Skip navigation
9

Hans Jan van Dongen Blogger

'Kinderen begrijpen me het allerbeste'

Geplaatst door Hans Jan van Dongen | August 01, 2018

Veel prothesegebruikers verbazen vriend en vijand met waartoe ze in staat zijn. Toch brengt het leven met een prothese iedere dag ook ongemakken met zich mee. Hans van Dongen vertelt.

Hans vindt het geen probleem als mensen hem vragen naar het verhaal achter zijn prothese. "Integendeel, ik praat er open en eerlijk over. Maar waar ik moeite mee heb, is dat mensen soms denken dat je met een goede prothese automatisch goed kunt functioneren. Ook de manier waarop ze je benaderen, speelt een rol."

 

"Wie vraagt: 'Hans, wat is er met je poot?' kan van mij een even confronterend antwoord terugverwachten. Het zijn de tonen die de muziek maken. Kinderen begrijpen me eigenlijk nog het allerbeste. Zij zijn eerlijk en vragen ongeremd. Als je vervolgens vertelt dat je een robotbeen hebt, ben je in één klap de Six Million Dollar Man."

 

Hans en zijn prothese zijn een succesvolle combinatie. Toch stuit ook hij in het dagelijks leven op verschillende uitdagingen.

 

# 1. Hardlopen

"Simpel: dat kan ik niet meer. Een maand voor het ongeluk had ik nog de halve marathon van Parijs gelopen, maar ik heb een prothese die er niet geschikt voor is. Hardlopen was voor mij een echte uitlaatklep, waar ik me zonder afspraak of verplichtingen aan kon overgeven. Tijdens het lopen kon ik mijn hoofd lekker leegmaken. Inmiddels mis ik het niet echt meer, maar ik heb het wel een plaatsje moeten geven."

 

'Balanceren werd ineens een nieuw spel tussen mijn eigen hersenen en niet-lichaamseigen technologie'

 

# 2. Balanceren

"Ik herinner me nog goed hoe ik op een dag mijn bootje te water liet, en het volgende moment ineens zélf in het water lag. Wat bleek: ik stond precies op de grens van het water en het asfalt, daar waar veel algengroei is. Door mijn prothese voelde ik niet dat ik wegglibberde. Lag ik daar ineens in het water… Balanceren werd na de amputatie een nieuw spel tussen mijn eigen hersenen en niet-lichaamseigen technologie. Het voelde een beetje als voor het eerst zonder zijwieltjes fietsen. Het zit in mijn systeem, maar daar is wel wat oefening aan voorafgegaan."

 

# 3. Traplopen

"Trappen zonder leuningen zijn lastig, ik heb houvast nodig om soepel de trap op of af te komen. Is er geen leuning, dan ga ik diagonaal. Zo kan ik in één beweging doorlopen, in plaats van behoedzaam stapje voor stapje te moeten doen. Stiekem kom je verrassend veel trappen zonder leuningen tegen, of met de leuning aan de 'verkeerde' kant. Maar ik schaam me niet voor mijn techniek. Ik neem gewoon de tijd: dan maar wat langzamer naar boven."

 

# 4. Bukken

"Als ik iets van de grond wil oppakken, moet ik bewust te werk gaan. Je hebt namelijk automatisch de neiging om je prothesebeen iets verder naar voren te zetten. En als je vaak genoeg verkeerd tilt, kost je dat op een gegeven moment je rug. Ik zet nu heel bewust mijn beide benen naast elkaar, buig mijn knieën en til dan het kratje bier, mijn oppaskindje van de buren – ik ben namelijk oppasopa - keurig op. Hetzelfde geldt trouwens voor opstaan uit een stoel of bank: ik zet mijn been bewust wat meer onder mijn knie, om zo het break-evenpoint te verkleinen en sneller stabiel rechtop te staan."

 

# 5. Met krukken lopen

"Iedere dag realiseer ik me dat ik voor een groot deel afhankelijk ben van mijn krukken. Zij bepalen een flink stuk van mijn mobiliteit. Ik kan bijvoorbeeld prima 'handsfree' douchen, mijn stomp rust dan op één van de krukken. In een hotel, op vakantie, overal waar de omgeving niet optimaal is ingesteld op mijn beperking, neem ik ze mee. Net als de oplader en adapter van mijn prothese, trouwens. Je moet er even aan denken, maar die attributen heb je echt nodig. Ze zorgen ervoor dat je je overal ter wereld goed kunt verplaatsen."

Over de blogger

Mitch Valize

Mitch Valize (1995) is student Bewegingswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar nog meer is hij topsporter: in 2020 neemt de jonge handbiker deel aan de Paralympische Spelen in de Japanse hoofdstad Tokio. Mitch is geboren met een korter linkerbeen. Na de amputatie (2015) verdwenen zijn pijnklachten en functioneert hij beter dan ooit. Op naar goud!

Prothesen: Iceross Seal-In liner met Unity, Pro-Flex XC Torsion

Ton

Bert Pot

Bert Pot (1963) verloor in 2006 zijn linkerhand, toen hij tijdens zijn werk twee walsen wilde schoonmaken. Het eerste wat door zijn hoofd schoot: ‘Als ik maar kan blijven motorrijden’. Dat is gelukt. Bert (getrouwd, twee kinderen) is vandaag de dag een fanatieke huisman en een van de drijvende krachten achter SMvG (Stichting motorrijden met een beperking).

Prothesen: Iceross Upper X, i-limb quantum

Luc

Hans van Dongen

Hans van Dongen (1960) verloor zijn linkerbeen door een noodlottig ongeval in 2006, toen hij op de motor aangereden werd door een auto. Hans heeft anderhalve dag geworsteld met woede en verdriet; toen zette hij resoluut de knop om. Intussen is hij als mens onmiskenbaar rijker dan voorheen, terwijl hij ook fysiek al vele uitdagingen is aangegaan. Met succes!

Prothesen: RHEO KNEE XC, Pro-Flex XC

Richard Kusters

Richard Kusters (1971) werd in 2008 overreden door zijn eigen rijtuig, toen zijn paard op hol sloeg. Na drie jaar revalideren, meerdere operaties en aanhoudende, helse pijnen koos hij voor de amputatie van zijn rechterbeen. Sindsdien gaat hij buitengewoon strijdvaardig en energiek door het leven. Richard woont in Leiderdorp en is getrouwd met zijn jeugdliefde, met wie hij een dochter heeft.

Prothesen: Osseointegratie, RHEO KNEE XC, Re-Flex Rotate

Ourders