Skip navigation
9

Richard Kusters Blogger

‘Ik heb mijn vrijheid teruggekregen’

Geplaatst door Richard Kusters | August 28, 2018

​Dat het leven met een beenprothese mooi kan zijn, bewijzen onze bloggers keer op keer met hun verhalen. Dit keer vroegen we welke geluksmomenten zij in hun leven met beenprothese meemaken. Richard Kusters geeft zijn persoonlijke top-5.

 

"Een top-vijf", lacht Richard als we hem vragen naar zijn geluksmomenten. "Ik kan wel een top-honderd van mooie momenten met een beenprothese geven als je wilt. Het leven is geweldig. Soms moet je er voor werken, maar je eigen geluk heb je zelf in de hand. Daar gaan we!"

 

# 1. Rechtop staan

"Hét eerste geluksmoment sinds het ongeval was het moment dat ik weer rechtop kon staan. Drie jaar lang had ik niet op twee benen kunnen staan, mijn rechterbeen was niet meer functioneel en in de eindeloze periode van transplantaties en reconstructies bewoog ik me vooral voort in een rolstoel en met krukken."

"Ik weet nog goed dat de fysiotherapeut en de revalidatiearts me mijn prothese eerste overhandigden. De fysio zei: 'Blijf maar even rustig staan, dan haal ik een looprek.' Dat dacht ik dus niet… Toen hij omkeek, stond ik vlak achter hem, ik was zó achter hem aan gewandeld. Bang om te vallen was ik niet, ik was gewoon zó blij dat ik weer kon lopen! Dat was wel even een traanmomentje…"

 

# 2. Sporten

"Steile wand klimmen, basketballen, fietsen… Dat ik weer kon sporten, was een zegen voor me. En het moment dat ik voor het eerst weer kon paardrijden, blijft me voor eeuwig bij. Het was doodeng: ik had nog niet eens een beenprothese en ben zo vanuit de rolstoel het rijtuig in geklommen. Op dat moment schoot het ongeluk nog wel even door mijn hoofd."

"Eenmaal onderweg ervaarde ik weer de vrijheid waar ik zo van houd. Samen met je dier onderweg, de duinen in of in volle galop over het strand… Het is heerlijk. Ik heb nooit getwijfeld of ik het weer zou gaan proberen. Paardrijden is een van de belangrijkste passies in mijn leven. Ik ben heel blij dat ik die weer kan uitoefenen."

 

# 3. Werken

"Binnen een jaar was ik weer aan het werk: ik vond een baan als logistiek- en inkoopmedewerker bij een bedrijf in de instrumentmakerij."

 

'Ik kon het stempel '100 procent afgekeurd' van me afschudden. Ik deed weer mee, ik hoorde er weer bij!'

 

"Weer gaan werken betekende alles voor me. Ik was niet meer afhankelijk van een uitkering, ik mocht weer zélf gaan werken voor mijn centjes. Ook het stempel '100 procent afgekeurd' kon ik van me afschudden. Ik deed weer mee, ik hoorde er weer bij!"

 

# 4. Mensen helpen

"Vanuit mijn dagelijkse werk geef ik op vaktechnisch niveau colleges over osseointegraties in combinatie met revalidatietechniek. Professoren, artsen, fysiotherapeuten, ik spreek voor allerlei professionals. Ook geef ik presentaties voor belangenverenigingen, die zich inzetten voor prothesegebruikers. Dat soort werkzaamheden geven me een heel goed gevoel."

"Een tijdje geleden kwam er een jonge revalidatiearts op me af. Hij had drie jaar geleden een college van me gevolgd, herkende me en wist zelfs nog precies waar we het destijds over hadden. Dat vind ik supergaaf! Positieve feedback op wat je anderen probeert mee te geven, geeft mij heel veel voldoening. Ook dat hoort voor mij bij de mooie momenten die ik beleef met een beenprothese."

 

# 5. Mobiliteit

"Sinds ik mijn osseointegratie heb, ben ik weer mobiel. In de breedste zin van het woord: ik ben niet meer afhankelijk van anderen. Waar ik vroeger altijd gehaald en gebracht moest worden en met een ingepakt been op de achterbank zat, pak ik nu gewoon zelf de fiets of de auto."

 

'Soms moet je er voor werken, maar je eigen geluk heb je zelf in de hand'

 

"De eerste rit in mijn aangepaste auto, een Volkswagen Transporter, bezorgde me de kriebels. Ook al had ik voldoende rijlessen gehad, het bleef heel spannend en bijzonder. Voor mij is autorijden heel belangrijk. Vanaf dat moment kon ik weer zelfstandig gaan werken, sporten, familie en vrienden bezoeken, op vakantie gaan, alles! Ik heb mijn vrijheid teruggekregen."

Over de blogger

Mitch Valize

Mitch Valize (1995) is student Bewegingswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar nog meer is hij topsporter: in 2020 neemt de jonge handbiker deel aan de Paralympische Spelen in de Japanse hoofdstad Tokio. Mitch is geboren met een korter linkerbeen. Na de amputatie (2015) verdwenen zijn pijnklachten en functioneert hij beter dan ooit. Op naar goud!

Prothesen: Iceross Seal-In liner met Unity, Pro-Flex XC Torsion

Ton

Bert Pot

Bert Pot (1963) verloor in 2006 zijn linkerhand, toen hij tijdens zijn werk twee walsen wilde schoonmaken. Het eerste wat door zijn hoofd schoot: ‘Als ik maar kan blijven motorrijden’. Dat is gelukt. Bert (getrouwd, twee kinderen) is vandaag de dag een fanatieke huisman en een van de drijvende krachten achter SMvG (Stichting motorrijden met een beperking).

Prothesen: Iceross Upper X, i-limb quantum

Luc

Hans van Dongen

Hans van Dongen (1960) verloor zijn linkerbeen door een noodlottig ongeval in 2006, toen hij op de motor aangereden werd door een auto. Hans heeft anderhalve dag geworsteld met woede en verdriet; toen zette hij resoluut de knop om. Intussen is hij als mens onmiskenbaar rijker dan voorheen, terwijl hij ook fysiek al vele uitdagingen is aangegaan. Met succes!

Prothesen: RHEO KNEE XC, Pro-Flex XC

Richard Kusters

Richard Kusters (1971) werd in 2008 overreden door zijn eigen rijtuig, toen zijn paard op hol sloeg. Na drie jaar revalideren, meerdere operaties en aanhoudende, helse pijnen koos hij voor de amputatie van zijn rechterbeen. Sindsdien gaat hij buitengewoon strijdvaardig en energiek door het leven. Richard woont in Leiderdorp en is getrouwd met zijn jeugdliefde, met wie hij een dochter heeft.

Prothesen: Osseointegratie, RHEO KNEE XC, Re-Flex Rotate

Ourders