Skip navigation
9

Richard Kusters Blogger

Ik heb mijn boosheid gebruikt om te vechten

Geplaatst door Richard Kusters | May 29, 2018

​Leven met een beperking is een uitdaging. Vaak levert het je veel nieuwe energie op, maar het kan ook zwaar zijn. Een van de diepste dalen in het leven van Richard Kusters was de periode kort na zijn ongeval.

"Ik ben overreden door paard en wagen, mijn eigen vrouw was de koetsier. Ik liep naast het paard om het te kalmeren toen er een auto passeerde, maar dat liep helemaal verkeerd af. Toen na veel dokteren besloten werd mijn been te amputeren, worstelde mijn vrouw met een enorm schuldgevoel. Ze kon er totaal niets aan doen, maar legde de schuld wél bij zichzelf."

 

Relatiecrisis

"Het was voor haar ondraaglijk om mij te zien lijden, ze trok het niet meer. Het zorgde dat onze relatie in een crisis belandde. Gelukkig kunnen we samen uitstekend praten én ben ik nogal eigenwijs. Ik pikte het gewoon niet dat ze om deze reden een einde aan onze relatie zou maken. 'Als je gaat, ga ik met je mee', zei ik. We zijn nog steeds bij elkaar. Sterker nog: we zijn al ruim twintig jaar gelukkig getrouwd."

 

Bottransplantaties

"Ook zelf heb ik het heel zwaar gehad. Alleen al fysiek: uiteindelijk heb ik negen bottransplantaties ondergaan, ik ben iedere keer tot de bodem gegaan, maar de vreselijke pijn bleef. In die tijd heb ik geloof ik ook wel dertig keer opnieuw moeten leren lopen. Die drie jaren van mijn leven waren een hel, niet te omschrijven. Ik had 24 uur per dag immense, gillende pijn. Op een gegeven moment raakte ik zelfs morfineverslaafd."

 

'Drie jaren van mijn leven waren een hel, niet te omschrijven. Ik had 24 uur per dag immense, gillende pijn'

 

Eigen toekomst

"Ik ben boos geweest. Op verschillende mensen, bijvoorbeeld op de artsen, die me maar niet beter konden maken. En op de verzekeraars, die steeds nieuwe dingen verzinnen om maar niet uit te hoeven keren. Uiteindelijk heb ik mijn boosheid gebruikt om te vechten, om de confrontatie aan te gaan, om energie te steken in mijn revalidatie en mijn relaties weer van kleur te voorzien. Wat gebeurd is, is gebeurd, maar ik bepaal mijn eigen toekomst."

 

Positief en humoristisch

"Humor is een van de dingen die mij enorm heeft geholpen. Op de dag dat mijn been geamputeerd zou worden, pakten mijn vrouw en ik een tas met kleding in voor in het ziekenhuis. T-shirt, broek, een paar sokken. 'Handig', zei ik. 'Heb ik meteen voor twee dagen sokken'. En op de dag dat ik voor het eerst mijn stomp bekeek, heb ik er oogjes op getekend. Het leek net een worm… De confrontatie was heftig, maar door positief en humoristisch te blijven, haal je de scherpe randjes ervan af."

 

Geen draaiboek

"Iedereen staat anders in zijn emoties. Er is geen draaiboek, je moet zelf ontdekken wat voor jou het beste werkt. Maar áls je het zelf ontdekt, vind je bij jezelf ook de energie om er iets mee te doen. Een advies aan anderen heb ik niet, behalve dit: probeer de energie te vinden om te ontdekken wat je 'op de been' houdt.

 

Twee scenario's

Voor mij waren er na de amputatie twee scenario's: in een hoekje gaan zitten treuren of alles bij elkaar pakken en aan de gang gaan. Dat laatste is het geworden. Energie steken in boosheid heeft geen zin, maar die energie gebruiken om nieuwe uitdagingen te realiseren brengt je wél verder.

Over de blogger

Mitch Valize

Mitch Valize (1995) is student Bewegingswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar nog meer is hij topsporter: in 2020 neemt de jonge handbiker deel aan de Paralympische Spelen in de Japanse hoofdstad Tokio. Mitch is geboren met een korter linkerbeen. Na de amputatie (2015) verdwenen zijn pijnklachten en functioneert hij beter dan ooit. Op naar goud!

Prothesen: Iceross Seal-In liner met Unity, Pro-Flex XC Torsion

Ton

Bert Pot

Bert Pot (1963) verloor in 2006 zijn linkerhand, toen hij tijdens zijn werk twee walsen wilde schoonmaken. Het eerste wat door zijn hoofd schoot: ‘Als ik maar kan blijven motorrijden’. Dat is gelukt. Bert (getrouwd, twee kinderen) is vandaag de dag een fanatieke huisman en een van de drijvende krachten achter SMvG (Stichting motorrijden met een beperking).

Prothesen: Iceross Upper X, i-limb quantum

Luc

Hans van Dongen

Hans van Dongen (1960) verloor zijn linkerbeen door een noodlottig ongeval in 2006, toen hij op de motor aangereden werd door een auto. Hans heeft anderhalve dag geworsteld met woede en verdriet; toen zette hij resoluut de knop om. Intussen is hij als mens onmiskenbaar rijker dan voorheen, terwijl hij ook fysiek al vele uitdagingen is aangegaan. Met succes!

Prothesen: RHEO KNEE XC, Pro-Flex XC

Richard Kusters

Richard Kusters (1971) werd in 2008 overreden door zijn eigen rijtuig, toen zijn paard op hol sloeg. Na drie jaar revalideren, meerdere operaties en aanhoudende, helse pijnen koos hij voor de amputatie van zijn rechterbeen. Sindsdien gaat hij buitengewoon strijdvaardig en energiek door het leven. Richard woont in Leiderdorp en is getrouwd met zijn jeugdliefde, met wie hij een dochter heeft.

Prothesen: Osseointegratie, RHEO KNEE XC, Re-Flex Rotate

Ourders