Skip navigation
9

Richard Kusters Blogger

‘Ik ben wel vierhonderd keer geamputeerd’

Geplaatst door Richard Kusters | October 01, 2018

​Vaak wordt een prothese in verband gebracht met beperkingen. Dat is logisch, maar het is niet de volledige waarheid. Soms kan het hebben van een prothese juist zorgen voor nieuwe kansen. Richard vertelt.

 

Carrière als acteur

Hij had voorheen nooit over een carrière als acteur nagedacht, maar toch is het gebeurd: Richard heeft al in verschillende speelfilms en commercials gespeeld. Dankzij zijn prothese! Fataal (film), Danni Lowinski (serie), commercials van Kips Leverworst en Handicap.nl; Richard is in verschillende producties te zien. Het mooiste voorbeeld is echter de film Michiel de Ruyter (2015).

 

"Voor die film waren ze specifiek op zoek naar mensen met een beenamputatie. Ik speelde een van de opvarenden van het schip van Michiel de Ruyter, die gewond raakte tijdens een zeeslag. Ik ben op de kade geamputeerd door een 'chirurgijn' met een grote zaag…"

 

"Er waren maar weinig kandidaten die 'live' geamputeerd wilden worden, maar voor mij kan het eigenlijk niet gek genoeg. Waar het voor de meesten te confronterend was, riep ik juist: 'O, leuk!' Uiteindelijk hebben we de scène heel vaak overgedaan, ik ben wel vierhonderd keer geamputeerd. En ik maar schreeuwen en kermen…"

 

"Het was hartstikke leuk om te doen, ook al duurt de bewuste scène in de film maar een paar seconden. Later kom ik nog een keer of vijf voorbij, maar dan met een houten been, ha ha! Zo zie je dat er met een handicap soms deuren opengaan die anders gesloten zouden zijn gebleven."

 

Contact met prothesegebruikers

Contact met andere prothesegebruikers is voor Richard een van de meest dankbare bezigheden. Hij geniet er iedere keer van als hij met zijn ervaring, adviezen en positieve insteek mensen 'op de been' kan helpen.

 

"Mijn advies komt heel anders over dan dat van bijvoorbeeld een revalidatiearts, ik heb immers zélf een handicap. Als ík zeg: 'Niet zeuren, kom op, lopen!' dan accepteren mensen dat een stuk gemakkelijker, ook doordat het tegenargument 'Jij hebt gemakkelijk praten' ineens niet meer telt. Het effect op de ander is vaak heel positief."

 

"Soms vragen mensen me hoe het kan dat ik zo goed zonder hulpmiddelen loop. Dan vertel ik mijn verhaal: drie keer in de week naar de sportschool en oefenen tot je groen en geel ziet. Lopen met een prothese kan, maar je krijgt het niet cadeau! Mensen dat in laten zien, hun hakken uit het zand te krijgen en ze écht in beweging te krijgen, is een supergaaf gevoel."

 

'Drie keer in de week naar de sportschool en oefenen tot je groen en geel ziet'

 

Nieuwe mensen leren kennen

Het is logisch, maar daardoor niet minder waardevol: door zijn leven met een prothese heeft Richard verschillende nieuwe mensen leren kennen. In eerste instantie als beroepsprofessional, maar die status zijn ze allang ontstegen. In veel gevallen komt de noemer 'vriendschap' veel dichterbij.

 

"Ik ben dit jaar bij de beëdiging geweest van de chirurg die me heeft geopereerd. Hij is nu professor! Dat ik van hem een uitnodiging kreeg, vond ik heel bijzonder. Maar ook met de bewegingstherapeut en diverse verpleegkundigen heb ik een uitstekende band ontwikkeld, vaak zijn het echt vriendschappen geworden. Iedere keer als ik het ziekenhuis of het revalidatiecentrum bezoek, voelt het als thuiskomen."

 

"Ook de band met mijn eigen fysiotherapeut, die ik al vóór het ongeluk bezocht, is heel anders geworden. Zij was nog niet zo thuis in de wereld van amputaties, maar is zich er flink in gaan verdiepen, zodat ze mij beter kon helpen. Inmiddels hebben we een hechte band. Toen ze naar een andere praktijk verhuisde, ben ik zelfs met haar meegegaan."

Over de blogger

Mitch Valize

Mitch Valize (1995) is student Bewegingswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar nog meer is hij topsporter: in 2020 neemt de jonge handbiker deel aan de Paralympische Spelen in de Japanse hoofdstad Tokio. Mitch is geboren met een korter linkerbeen. Na de amputatie (2015) verdwenen zijn pijnklachten en functioneert hij beter dan ooit. Op naar goud!

Prothesen: Iceross Seal-In liner met Unity, Pro-Flex XC Torsion

Ton

Bert Pot

Bert Pot (1963) verloor in 2006 zijn linkerhand, toen hij tijdens zijn werk twee walsen wilde schoonmaken. Het eerste wat door zijn hoofd schoot: ‘Als ik maar kan blijven motorrijden’. Dat is gelukt. Bert (getrouwd, twee kinderen) is vandaag de dag een fanatieke huisman en een van de drijvende krachten achter SMvG (Stichting motorrijden met een beperking).

Prothesen: Iceross Upper X, i-limb quantum

Luc

Hans van Dongen

Hans van Dongen (1960) verloor zijn linkerbeen door een noodlottig ongeval in 2006, toen hij op de motor aangereden werd door een auto. Hans heeft anderhalve dag geworsteld met woede en verdriet; toen zette hij resoluut de knop om. Intussen is hij als mens onmiskenbaar rijker dan voorheen, terwijl hij ook fysiek al vele uitdagingen is aangegaan. Met succes!

Prothesen: RHEO KNEE XC, Pro-Flex XC

Richard Kusters

Richard Kusters (1971) werd in 2008 overreden door zijn eigen rijtuig, toen zijn paard op hol sloeg. Na drie jaar revalideren, meerdere operaties en aanhoudende, helse pijnen koos hij voor de amputatie van zijn rechterbeen. Sindsdien gaat hij buitengewoon strijdvaardig en energiek door het leven. Richard woont in Leiderdorp en is getrouwd met zijn jeugdliefde, met wie hij een dochter heeft.

Prothesen: Osseointegratie, RHEO KNEE XC, Re-Flex Rotate

Ourders