Skip navigation
9

Mitch Valize Blogger

Het is de bedoeling dat ik medailles mee naar huis neem

Geplaatst door Mitch Valize | June 24, 2018

​Eigenlijk is het opmerkelijk: tijdens het handbiken heeft Mitch Valize zijn prothese helemaal niet nodig, maar toch zou hij zónder prothese nooit in aanraking zijn gekomen met de sport die zijn leven is gaan domineren.

Mitch lacht om die constatering. "Klopt", knikt hij. "Zonder prothese was ik waarschijnlijk geen topsporter geworden. En dan was ik nu ook niet aan het trainen geweest voor de Paralympische Spelen in 2020."

 

Medailles oogsten

Want dat is het grote doel van Mitch: in het Japanse Tokio wil hij medailles gaan oogsten. En dat terwijl hij een paar jaar geleden nog nooit op een handbike had gezeten. "Ik had twaalf jaar gevoetbald met mijn prothese, waarom zou ik een sport kiezen waarbij ik mijn prothese niet gebruik? Het voelde als een stapje terug. Maar na de operatie heb ik allerlei sporten geprobeerd en handbiken beviel me gewoon het beste."

 

Talentvol

In feite was Mitch' eerste kennismaking met een handbike uit een soort noodzaak geboren. Door een complicatie tijdens de operatie, mocht hij een tijdje niet lopen en zwemmen. Mitch wilde echter wel zijn conditie op peil houden. "De enige logische optie was de handbike. Al snel viel op dat ik fysiek sterk was en talent had."

 

'Ik gebruik mijn situatie om anderen te motiveren en inspireren'

 

Bezoek bondscoach

Na een talentenprogramma voor getalenteerde sporters te hebben doorlopen, volgde in maart 2017 een bezoek van de bondscoach paracycling en de talententrainer. "Of ik wilde deelnemen aan het programma ter voorbereiding op de Paralympics. Ik heb er niet lang over na hoeven denken. Dit was de uitdaging die ik zocht en doordat je deze sport in principe tot op hogere leeftijd kunt uitoefenen, gaf het me ook een bepaalde zekerheid."

 

Einddoel: Tokio 2020

Momenteel woont en traint Mitch op Papendal, waar verschillende Paralympiërs worden klaargestoomd voor de Spelen. Volgens de kenners is Mitch in zijn discipline kanshebber op goud. "Ik ga zeker voor een medaille. Met mijn trainingsprogramma ben ik over twee jaar een wereldtopper, het is de bedoeling dat ik medailles mee naar huis neem. Druk voel ik echter totaal niet. Ik richt me steeds op het volgende tussendoel en uiteindelijk moet ik me ook nog gewoon kwalificeren. Maar de Spelen in het vooruitzicht is wel een heel mooi einddoel."

 

Spektakel

Het mooie aan het handbiken is voor Mitch de combinatie van fysieke uitdagingen. "Je moet fysiek sterk zijn, maar je moet ook bereid zijn om te vechten voor je plek. Je kunt handbiken het beste vergelijken met Formule 1: er wordt af en toe flink geduwd en niet zelden vliegt er een handbiker uit de bocht. Dat spektakel trekt me aan. Bovendien geeft het me een kick als ik aan het trainen ben en puur op armkracht 'gewone' wielrenners en fietsers inhaal."

 

Motiveren en inspireren
We kunnen gerust stellen dat het handbiken in een tijdsbestek van een paar jaar Mitch' leven is gaan beheersen. "Mijn hele leven draait om de sport. Niet alleen doordat ik zelf fanatiek handbike, maar ook doordat ik mijn situatie gebruik om anderen te motiveren en inspireren. Ik laat graag zien dat je met een beperking, of dat nou een prothese is, een dwarslaesie of iets anders, nog steeds veel mogelijkheden hebt om een sportief leven te leiden."

 

Uitlaatklep

"Daarnaast is sporten een echte uitlaatklep. Het is fantastisch om buiten te zijn. Ik geniet van de sport, maar terwijl ik mijn uren maak, geniet ik ook van het mooie Limburgse landschap. Ik ben heel gelukkig met mijn situatie, beter kan het eigenlijk niet."

Over de blogger

Mitch Valize

Mitch Valize (1995) is student Bewegingswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar nog meer is hij topsporter: in 2020 neemt de jonge handbiker deel aan de Paralympische Spelen in de Japanse hoofdstad Tokio. Mitch is geboren met een korter linkerbeen. Na de amputatie (2015) verdwenen zijn pijnklachten en functioneert hij beter dan ooit. Op naar goud!

Prothesen: Iceross Seal-In liner met Unity, Pro-Flex XC Torsion

Ton

Bert Pot

Bert Pot (1963) verloor in 2006 zijn linkerhand, toen hij tijdens zijn werk twee walsen wilde schoonmaken. Het eerste wat door zijn hoofd schoot: ‘Als ik maar kan blijven motorrijden’. Dat is gelukt. Bert (getrouwd, twee kinderen) is vandaag de dag een fanatieke huisman en een van de drijvende krachten achter SMvG (Stichting motorrijden met een beperking).

Prothesen: Iceross Upper X, i-limb quantum

Luc

Hans van Dongen

Hans van Dongen (1960) verloor zijn linkerbeen door een noodlottig ongeval in 2006, toen hij op de motor aangereden werd door een auto. Hans heeft anderhalve dag geworsteld met woede en verdriet; toen zette hij resoluut de knop om. Intussen is hij als mens onmiskenbaar rijker dan voorheen, terwijl hij ook fysiek al vele uitdagingen is aangegaan. Met succes!

Prothesen: RHEO KNEE XC, Pro-Flex XC

Richard Kusters

Richard Kusters (1971) werd in 2008 overreden door zijn eigen rijtuig, toen zijn paard op hol sloeg. Na drie jaar revalideren, meerdere operaties en aanhoudende, helse pijnen koos hij voor de amputatie van zijn rechterbeen. Sindsdien gaat hij buitengewoon strijdvaardig en energiek door het leven. Richard woont in Leiderdorp en is getrouwd met zijn jeugdliefde, met wie hij een dochter heeft.

Prothesen: Osseointegratie, RHEO KNEE XC, Re-Flex Rotate

Ourders